تأثیر تمرین هوازی بر سطوح TLQP-21، UCP1 و ویژگیهای مورفولوژیک بافت چربی قهوهای در موشهای صحرایی ویستار مبتلا به دیابت نوع 2 | ||
| فیزیولوژی ورزشی | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از 20 مرداد 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22089/spj.2026.18752.2414 | ||
| نویسندگان | ||
| پوریا فروتن1؛ ضیاء فلاح محمدی* 1؛ خدیجه نصیری1؛ شنای آکین2 | ||
| 1دانشگاه مازندران | ||
| 2دانشگاه حاجت تپه | ||
| چکیده | ||
| دیابت نوع ۲ با مقاومت به انسولین و اختلال در تنظیم گلوکز همراه است و مداخلات غیردارویی، بهویژه تمرین ورزشی، در مدیریت آن اهمیت دارند. بافت چربی قهوهای از طریق ترموژنز وابسته به UCP1 مصرف انرژی و حساسیت به انسولین را افزایش میدهد و پپتید TLQP-21 نیز در تنظیم تعادل انرژی و عملکرد این بافت نقش دارد. در این پژوهش تجربی، ۳۶ موش صحرایی نر ویستار بهطور تصادفی در چهار گروه کنترل، دیابت، تمرین و دیابتهمراهتمرین قرار گرفتند. دیابت نوع ۲ با رژیم غذایی پرچرب و تزریق درونصفاقی استرپتوزوتوسین القا شد. گروههای تمرینی بهمدت ۱۲ هفته و پنج جلسه در هفته، تمرین هوازی فزاینده روی تردمیل انجام دادند. پس از مداخله، نمونههای خون و بافت چربی قهوهای بینکتفی جمعآوری و بیان ژنهای Vgf و Ucp1، سطوح پروتئینی TLQP-21 و UCP1، شاخصهای متابولیکی و ویژگیهای مورفولوژیک بافت بررسی شد. دادهها با تحلیل واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی LSD تحلیل شدند. نتایج نشان داد بیان mRNA ژن Vgf میان گروهها تفاوت معناداری نداشت، اما سطح پروتئین TLQP-21 در گروه دیابتهمراهتمرین نسبت به گروه دیابت افزایش یافت. همچنین، بیان Ucp1 در هر دو گروه تمرینی بیشتر از گروههای غیرتمرینی بود و بررسیهای بافتشناسی، هایپرپلازی بافت چربی قهوهای را تأیید کرد. این سازوکار میتواند ظرفیت مصرف انرژی و پاسخ متابولیکی بدن را افزایش دهد. در مجموع، تمرین هوازی مزمن با تنظیم پسارونویسی محور TLQP-21/UCP1، تقویت ترموژنز، بهبود متابولیسم گلوکز و ارتقای عملکرد بافت چربی قهوهای، میتواند راهبردی مؤثر برای مدیریت دیابت نوع ۲ باشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| دیابت؛ چربی قهوهای؛ TLQP-21؛ تمرین هوازی؛ ترموژنز؛ پروتئین UCP1 | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 30 |
||