پیش‌بینی خودجرحی بدون قصد خودکشی در نوجوانان دارای فعالیت بدنی ناکافی بر اساس ترومای دوران کودکی و تحمل پریشانی: نقش‌های واسطه‌ای درد روان‌شناختی و تجارب تجزیه‌ای | ||
| مطالعات روانشناسی ورزشی | ||
| مقاله 10، دوره 16، شماره 61، پاییز 1406 | ||
| نوع مقاله: مطالعه پژوهشی اصیل | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22089/spsyj.2026.18045.2572 | ||
| نویسندگان | ||
| پونه عبدلی1؛ فاطمه زندیه2؛ مرضیه خلیفه سلطانی* 3 | ||
| 1دانشجوی دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. | ||
| 2کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی بالینی، واحد علوم پزشکی قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران. | ||
| 3گروه علوم ورزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران. | ||
| چکیده | ||
| هدف: پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی خودجرحی بدون قصد خودکشی در نوجوانان بدون فعالیت بدنی منظم، بر اساس ترومای دوران کودکی و تحمل پریشانی، همراه با بررسی نقش‌های واسطه‌ای درد روانی و تجارب تجزیه‌ای انجام شد. روش‌ها: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی‑همبستگی بود. جامعة آماری شامل تمامی دانش‌آموزان دورة دوم متوسطة شهر قم در نیم‌سال دوم سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که از میان آن‌ها ۴۴۳ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامة خودجرحی، پرسشنامة ترومای دوران کودکی، مقیاس تحمل پریشانی، مقیاس درد روانی و مقیاس تجارب تجزیه‌ای بود. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که خودجرحی بدون قصد خودکشی در نوجوانان توسط ترومای دوران کودکی با نقش‌های واسطه‌ای درد روانی و تجارب تجزیه‌ای به طور معناداری پیش‌بینی می‌شود (0.01>P). به علاوه، خودجرحی بدون قصد خودکشی توسط تحمل پریشانی با نقش‌های واسطه‌ای درد روانی و تجارب تجزیه‌ای به طور معناداری پیش‌بینی می‌شود (0.01>P). نتیجه‌گیری: طراحی و اجرای برنامه‌های هدفمند فعالیت بدنی در مدارس و مراکز مشاوره می‌تواند به عنوان یک مداخلة مکمل و عملی برای کاهش رفتارهای خودجرحانه در نوجوانان مطرح باشد. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| ترومای دوران کودکی؛ تحمل پریشانی؛ درد روانی؛ فعالیت بدنی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 481 |
||