حسین زاده, مهدی, سردرودیان, مهتا, روحانی, هادی. (1400). مقایسه سطوح کم دردی ناشی از فعالیت ورزشی هوازی تداومی در مقابل تناوبی. , 13(30), 255-278. doi: 10.22089/smj.2022.12037.1559
مهدی حسین زاده; مهتا سردرودیان; هادی روحانی. "مقایسه سطوح کم دردی ناشی از فعالیت ورزشی هوازی تداومی در مقابل تناوبی". , 13, 30, 1400, 255-278. doi: 10.22089/smj.2022.12037.1559
حسین زاده, مهدی, سردرودیان, مهتا, روحانی, هادی. (1400). 'مقایسه سطوح کم دردی ناشی از فعالیت ورزشی هوازی تداومی در مقابل تناوبی', , 13(30), pp. 255-278. doi: 10.22089/smj.2022.12037.1559
حسین زاده, مهدی, سردرودیان, مهتا, روحانی, هادی. مقایسه سطوح کم دردی ناشی از فعالیت ورزشی هوازی تداومی در مقابل تناوبی. , 1400; 13(30): 255-278. doi: 10.22089/smj.2022.12037.1559
مقایسه سطوح کم دردی ناشی از فعالیت ورزشی هوازی تداومی در مقابل تناوبی
1استادیار گروه آسیبشناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، پژوهشگاه تربیتبدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران
2استادیار گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه بجنورد، بجنورد، ایران
3دانشیار فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، پژوهشگاه تربیتبدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران
چکیده
هدف از انجام پژوهش حاضر مقایسۀ آثار کمدردی ناشی از انجام فعالیت بدنی هوازی تداومی در مقایسه با تناوبی بود. تعداد 39 داوطلب سالمبا مقادیر متوسط ± انحراف استاندارد، سن 7/9±0/30 سال، شاخص تودۀ بدنی 8/2±6/23 کیلوگرم بر مترمربع از میان جامعۀ افراد فعال در دسترس انتخاب و بهطور کاملاً تصادفی در یکی از گروههای فعالیت بدنی هوازی تداومی، تناوبی و گروه کنترل قرار گرفتند. شاخص کمدردی ناشی از فعالیت بدنی در نقاط زمانی قبل، بلافاصله بعد و همینطور 30 دقیقه بعد از انجام وهلۀ مداخلۀ تمرین و یا کنترل با استفاده از الگومتر درد فشاری اندازهگیری شد. دادههای پژوهش با استفاده از آزمون تجزیهوتحلیل آماری آمیخته بررسی شد. یافتهها نشان دادند شاخص کمدردی ناشی از انجام هر دو فعالیت هوازی تداومی و تناوبی بهطور معناداری در هر سه عضلۀ چهار سر رانی، دوسر بازویی و ذوزنقهای مشاهده میشود (05/0p≤).شاخص کمدردی ناشی از انجام فعالیت تناوبی در نقطۀ زمانی بلافاصله پس از انجام فعالیت تناوبی بهطور قابلتوجهی بیشتر از مقادیر مشاهدهشده متناظر بلافاصله پس از انجام فعالیت تداومی در محل عضله چهارسر بود (05/0p≤). بنا بر نتایج، هر دو حالت فعالیتهای هوازی این قابلیت را دارند که واکنش کمدردی ناشی از انجام تمرین بدنی را، هم بهصورت موضعی و هم گسترده، تحریک کنند. با استناد به یافتههای پژوهش حاضردر خصوص مقادیر شدت درد عضلانی درکشده در اثر فعالیت ورزشی و سپس مقادیر کمدردی ایجادشده ناشی از فعالیت بدنی چنین به نظر میرسد که درد حاصل از انجام فعالیت بدنی، در مقایسه با دیگر خصوصیات تمرینی، محرک کماهمیتتری برای تحریک ایجاد کمدردی است. متخصصان میتوانند از یافتههای پژوهش حاضر برای کاهش درد بهرهبرداری کنند، بهویژه متخصصانی که به طراحی تمرینات ورزشی بهعنوان درمان جایگزین یا مکمل جهت کاهش درد علاقهمندند.